Jean-Luc Godard'ın 1962 yapımı 'Vivre sa vie: Film en douze tableaux' (Hayatını Yaşamak), Fransız Yeni Dalga akımının en etkileyici ve deneysel örneklerinden biridir. Film, Paris'te yaşayan Nana (Anna Karina) adlı genç bir kadının hayatından on iki ayrı tablo sunar. Bir mağazada tezgahtarlık yapmaya çalışan, ancak maddi zorluklar ve hayal kırıklıkları nedeniyle yavaş yavaş fahişeliğe sürüklenen Nana'nın hikayesi, Godard'ın keskin sosyal eleştirisi ve varoluşçu sorgulamalarıyla harmanlanır.

Anna Karina'nın performansı filmin kalbinde yer alır. Karina, Nana karakterine hem naif bir kırılganlık hem de trajik bir güç katıyor. Yüz ifadeleri ve beden diliyle karakterin içsel çatışmalarını ve yabancılaşmasını muhteşem bir şekilde yansıtıyor. Godard'ın yönetmenliği ise devrim niteliğindedir; uzun plan sekanslar, doğrudan kameraya konuşmalar ve belgesel havasındaki sahnelerle izleyiciyi Nana'nın dünyasına çekiyor. Film, geleneksel anlatı yapısını reddederek, parçalı ve düşündürücü bir deneyim sunar.

'Vivre sa vie', sadece bir düşüş hikayesi değil, aynı zamanda özgürlük, yalnızlık ve toplum içinde bireyin konumu üzerine derin bir meditasyondur. Godard, fahişeliği salt bir meslek olarak değil, kapitalist toplumdaki insan ilişkilerinin ve metalaşmanın bir metaforu olarak ele alır. Görsel estetiği, Raoul Coutard'ın siyah-beyaz görüntü yönetimi ve minimalist müzikleriyle tamamlanır.

Sinema tarihine ilgi duyan her izleyici için temel bir eser olan bu filmi izlemek, bir karakterin iç dünyasına yolculuk etmek ve 1960'ların avangard sinema diline tanıklık etmek demektir. Godard'ın şiirsel anlatımı ve Karina'nın büyüleyici varlığı, 'Vivre sa vie'yi zamansız bir başyapıta dönüştürüyor.