Pier Paolo Pasolini'nin 1975 yapımı 'Salò veya Sodom'un 120 Günü', Marquis de Sade'ın eserinden uyarlanmış, faşizm ve iktidarın yozlaşmasını acımasız bir dille ele alan bir filmdir. II. Dünya Savaşı'nın sonlarında, İtalya'nın kukla devleti Salò Cumhuriyeti'nde geçen hikaye, dört güçlü faşistin dokuz genci kaçırarak onlara 120 gün boyunla fiziksel ve psikolojik işkence uygulamasını konu alır. Film, şiddet, cinsellik ve tahakküm mekanizmalarını hiçbir şekilde yumuşatmadan perdeye yansıtarak izleyiciyi rahatsız etmeyi amaçlar.

Pasolini'nin yönetmenliği, görüntüleri bir belgesel soğukluğuyla sunarak, yaşanan vahşetin bayağılığını ve sistematik doğasını vurgular. Oyunculuklar, kurbanların çaresizliği ve zalimlerin duygusuzluğu üzerine kuruludur; karakterler sembolik bir derinlik taşır ve bireysellikten ziyade iktidar dinamiklerinin temsilcileri olarak işlev görür. Film, estetikleştirilmiş şiddetten kaçınarak, izleyiciyi doğrudan yüzleşmeye zorlar.

'Salò', yalnızca bir korku hikayesi değil, aynı zamanda faşizmin, tüketim toplumunun ve mutlak iktidarın eleştirisidir. Pasolini, Sade'ın felsefesini 20. yüzyılın totaliter rejimleriyle birleştirerek, şiddetin nasıl kurumsallaştığını ve insanlıktan çıkarmanın bir araca dönüştüğünü gösterir. Bu nedenle film, rahatsız edici içeriğine rağmen, politik sinemanın önemli bir örneği olarak kabul edilir.

İzlenmesi gereken bir eser olarak 'Salò', sanatın sınırlarını zorlayan, unutulması imkansız bir deneyim sunar. Ancak, yoğun şiddet ve cinsel içerik nedeniyle olgun izleyicilere yöneliktir. Türkçe altyazılı olarak erişilebilen bu film, sinema tarihindeki en tartışmalı ve üzerine en çok düşünülen yapımlardan biri olmayı sürdürmektedir.